Al partir

Las personas se van,
parece que se alejan,
algunos por un tiempo indefinido,
muchos por un tiempo establecido.

Sabemos que la distancia
separa, aunque no queramos,
el día a día,
no se comparte,
las dudas, los problemas,
parecen distantes.

Y me entra la melancolía,
porqué se van,
i eso crea un vacío,
una nostalgia
que no puedo evitar.

Salten dies

Els dies passen,
i en queden 4,
un número petit
que si no podem compartir,
redueixen el temps
i no el fan volar,
el fan saltar sense viure’l
sense poder-te tenir.

Els ulls tristos,
els llavis no poden somriure,
els sospirs brollen,
les llàgrimes encara no.
I vols que somrigui
i vols que no demani,
que no sospiri, ho provo
provo de sortir de mi.